ظلمي ناخواسته در حق يك خلبان شهيد (محمد نوژه) تصحيح يك اشتباه تاريخي؛
پايگاه سوم شكاري به لحاظ موقعيت جغرافيايي و امكانات دفاعي با برخورداري از خبره ترين خلبانان ومستعدترين كاركنان، يكي از پر جنب و جوش ترين، فعال ترين و از كانون هاي اصلي درگيري در طول سالهاي دفاع مقدس بود.
در تاريخ 23/5/1358 حدود ساعت 22:00 مهاجمان مسلح طرفدار حزب دمكرات كردستان و گروهي از عشاير وابسته منطقه با انواع سلاحهاي سبك، سنگين و خمپاره انداز به شهر پاوه حمله كردند.
نيروهاي ژاندارمري و نيروي هاي مردمي و پاسداران انقلاب پس از يك روز مقاومت ناگزير با ارسال پيامي در ساعات 23:10 و 24:00 مورخ 24/ 5/ 58 به مراكز فرماندهي خود، از سقوط شهر پاوه توسط مهاجمان مسلح خبر دادند.
در بخشي از اين پيام آمده بود كه براساس برآوردهاي انجام شده، مدت مقاومت شهر يك ساعت پيش بيني ميشود و براي همين از مسئولين خواسته شده بود نيروهاي ارتش را جهت سركوب اشرار مسلح و دفع تجاوز به منطقه اعزام كنند.
مهاجمان مسلح پس از محاصره و قطع كليه خطوط ارتباطي و راه هاي زميني ومسير هاي منتهي به شهر پاوه، ساعت 06:00 مورخ 25/5/1358 وارد آن شهر شدند و با استقرار در ارتفاعات مشرف به پاوه و هم چنين تصرف نقاط حساس شهر كنترل اوضاع را دراختيار خود گرفتند.
تنها نيرويي كه هم چنان به مقاومت سرسختانه در برابر هجوم بي امان چريكهاي مسلح ادامه ميداد، پاسگاه ژاندارمري، نيروهاي مردمي و ستاد خودجوش سپاه پاسداران انقلاب شهر بود. در پي ارسال پيام مذكور، هيأتي مركب از دكتر مصطفي چمران (معاون نخست وزير و وزير دفاع وقت) تيمسار ولي فلاحي (فرمانده نيروي زميني) و ابوشريف معاون عملياتي سپاه جهت بررسي اوضاع با سه فروند بالگرد كه حامل مهمات و اقلام ضروري براي نيروهاي ژاندارمري و سپاه بودند، بعداز ظهر 25/5/58 عازم شهر پاوه شدند.
درآن مأموريت پرمخاطره هلي كوپتر حامل دكتر چمران مورد اصابت گلوله واقع شد و در نتيجه وي در محاصره مهاجمان مسلّح گرفتار آمد و دوشادوش نيروهاي ژاندارمري و پاسدار به مقابله و مقاومت در برابر عناصرفريب خورده پرداخت.
پايگاه سوم شكاري همدان كه از قبل در جريان تحركات گروهكها در منطقه بود و آمادگي انجام هر گونه عملياتي را براساس دستور داشت، پس از مطلع شدن از ماجرا، با به پرواز درآوردن 2 فروند هواپيماي «اف- 4» بر فراز شهر و شكستن ديوار صوتي لحظات پراضطرابي را براي مهاجمان مسلّح فراهم كرد تا زمينه حضور نيروهاي مسلح خودي را فراهم كند.سرگرد محمد نوژه جزو اولين داوطلبان شركت در اين عمليات بود.
شهيد خلبان محمد نوژه
در مورخ 25/ 5/ 1358 خلبان محمد نوژه به همراه ستوان يكم خلبان بشير موسوي (كابين عقب) كه به جهت پشتيباني از بالگردهاي نيروي زميني ارتش و ستون اعزامي كرمانشاه به پاوه اعزام شده بود پس از انجام عمليات، در حين انجام گشتهاي هوايي هواپيما مورد اصابت آتشبار عناصر ضد انقلاب قرار گرفت و از كنترل خارج شد درحالي كه دست راست خلبان كابين جلو در اثر اصابت گلوله به درون كابين قطع شده بود، متأسفانه هيچيك از خلبانان فرصت استفاده از صندلي پران را نيافتند وهواپيما به كوه اصابت كرد و در منطقه قشلاق بين پاوه و روانسر سقوط كرد و در حالي كه سرگرد خلبان محمد نوژه روزه بود با خون خويش افطار كرد.
پس از شهادت وي مسئولين نيروي هوايي، پايگاه سوم شكاري را به پايگاه شهيد نوژه تغيير نام دادند.
اين پايگاه به لحاظ موقعيت جغرافيايي و امكانات دفاعي با برخورداري از خبره ترين خلبانان ومستعدترين كاركنان، يكي از پر جنب و جوش ترين، فعال ترين و از كانون هاي اصلي درگيري در طول سالهاي دفاع مقدس بود.
در 18 تيرماه 59 برخي عناصر خودفروخته و معاند نظام اسلامي دست به كوتايي نافرجام زدند كه طي آن قرار بود از محل پايگاه سوم شكاري (نوژه) به مناطق حساس در تهران حمله كرده و دست به كودتاي نظامي بزنند.
از آنجا كه اين پايگاه به نام شهيد نوژه نامگذاري شده بود، امروزه به غلط در برخي روايات و افكار عمومي از اين كودتا به نام كودتاي نوژه نام مي برند كه اين ظلمي ناخواسته در حق اين خلبان شهيد است.
كودتاي نافرجام ضدانقلاب «عمليات نقاب» نام داشت كه البته به همت نيروهاي حافظ انقلاب و با خواست خدا اين كودتا قبل از انجام لو رفت و بيشترين عناصر و رهبران آن نيز دستگير شدند.
پايگاه سوم شكاري همدان، قبل از پيروزي انقلاب، پايگاه شاهرخي و پس از پيروزي انقلاب، مدت كوتاهي پايگاه حرّ و پس از آن به پايگاه شهيد نوژه تغيير نام يافته است.
خلبان شهيد محمد نوژه، در هشتم فروردين ماه 1324 در تهران به دنيا امد و تنها 18 سال داشت كه به استخدام نيروي زميني ارتش درآمد، او پس از گذراندن دوره هاي آموزش نظامي و دريافت درجه ستوان دومي از آنجا كه علاقه وافري به آموختن فن خلباني داشت داوطلبانه به نيروي هوايي انتقال يافت و پس از طي آموزشهاي نظامي و موفقيت در آزمونهاي زبان انگليسي و مهارتهاي تخصصي و انجام دورههاي آكادمي پرواز و پرواز مقدماتي با هواپيماهاي پاپ و اف -33 در دانشكده پرواز، در تاريخ 25 /5 /1349 به منظور تكميل دوره خلباني و پرواز با هواپيماهاي پيشرفته جت شكاري به هنگ آموزشي 38 پايگاه هوايي «لاردو» ايالت تگزاس كشور امريكا اعزام شد و پس ازطي دوره هاي تكميلي پرواز و گذراندن دوره سامانه كنترل اسلحه در آمريكا و پرواز با هواپيماهاي تي- 41 تي-6، تي-37 ، تي-38 به مدت 55 هفته و دريافت نشان خلباني در تاريخ 20/ 5/ 1351 به ايران بازگشت و جهت پرواز با هواپيماي اف- 4 ( موسوم به فانتوم) در تاريخ 25/ 6/ 57 به پايگاه سوم شكاري انتقال يافت و به جمع تيز پروازان نيروي هوايي پيوست.
فرماندهي گردان يكم و گردان 31 پايگاه سوم شكاري، رئيس شعبه عمليات مشترك، معاون عملياتي پايگاه ششم شكاري، معاون دايره عمليات و افسر ستاد عملياتي پايگاه از جمله مسئوليتهاي وي بوده است.
